Գործավարը, դուրս գալով աշխատասենյակից, նայեց կայսեր՝ արևի տակ շողացող գմբեթներով պալատին և մտածեց. <<Ափսոս, որ ես թագավորական ընտանիքում չեմ ծնվել, կյանքը կարող էր շատ ավելի պարզ լինել...>> և շարժվեց դեպի քաղաքի կենտրոն, որտեղից լսվում էին մուրճերի հարվածների ձայներ և տարբեր աղաղակներ։ Բանվորներն էին աղմկում, քանի որ նոր շենք էին կառուցում հենց հրապարակի վրա։ Նրանցից մեկը տեսավ գործավարին՝ թղթերը ձեռքը բռնած և մտածեց. <<ինչո՞ւ ես դպրոց չգնացի հորս խորհրդով, ես հիմա կարող էի թեթև աշխատանք կատարել և ամբողջ օրն աշխատել տեքստերի վրա, և կյանքն այնքան պարզ կլիներ…>>։
Կայսրն այդ ժամանակ մոտեցավ իր պալատի հսկայական լուսավոր պատուհանին ու նայեց հրապարակին։ Նա տեսավ բանվորների, գործավարների, վաճառականների, հաճախորդների, երեխաների ու մեծահասակների և մտածեց, թե որքան լավ է ամբողջ օրը մաքուր օդում գտնվել, աշխատանք կատարել կամ ինչ-որ մեկի մոտ աշխատել, նույնիսկ թափառական լինել և ընդհանրապես չմտածել քաղաքականության և այլ բարդ խնդիրների լուծման շուրջ։
- Ինչ պարզ կյանքով են ապրում այս մարդիկ, - արտաբերեց կայսրը հազիվ լսելի ձայնով:
No comments:
Post a Comment